مىكند و ادب توحيدى آن حضرت را كه حقا توحيد در ادب ربوبى است اجهار مىنمايد : « وَ هِىَ تَجْرى بِهِمْ في مَوْجٍ كَالْجِبالِ وَ نادى نُوحٌ ابْنَهُ وَ كان فى مَعْزلٍ يا بُنَىَّ ارْكَبْ مَعَنا وَ لا تَكُنْ مَعَ الكافِرين ، قالَ سَآوى الى جَبَلٍ يَّعصمُنى مَنَ الماءِ قالَ لا عاصِمَ اليَوْمُ مِنْ امْرِ اللّهِ الاّ مَنْ رَّحِمَ وَ حالَ بَيْنَهُما المُوْجُ فَكانَ مِنَ المُغْرَقين - الى قوله تعالى : و نادى نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبَّ انّ ابْنى مِنْ اهْلى وَ انّ وَعْدَكَ الحَقُّ وَ انْتَ احْكَمُ الحاكِمينَ . « 1 » كشتى ، آنها را در ميان موجى چون كوهاى بلند مىبرد و نوح پسرش را كه در كناره‌اى بوده بانك زد كه پسر جان با ما سوار شو و با كافران مباش . در پاسخ پدر گفت : همين زودى به كوهى پناهنده مىشوم كه از آب توفنده نگاهم مىدارد . حضرتش فرمود : نگهدارنده‌اى امروز از عذاب خداى تعالى نيست مگر آن را كه او رحم كند ، و بين پدر و پسر موج پياپى سهمگين حائل شد ، پس فرزندش از زمرهء غرق‌شدگان بوده‌است - تا آنجا كه مىفرمايد : و نوح با نداى حزن آميز ، پروردگارش را خواند ، پس عرض نمود : پروردگارم پسرم از اهل من است ، و وعده‌ات حق است و اين تويى كه احكم الحاكمينى . چه آن حضرت از جانب خداوند متعال مأمور شد كه خود و اهلش و مؤمنان بر كشتى سوار شوند : قلنا احمل فيها من كلّ زوجين اثنين و اهلك الاّ من سبق

--> ( 1 ) هود - 42 إلى 45 .